Shkruan: Aleksander HASANAS

Tek asnjë gjuhë e lashtë IE, (mesdhetare) si dhe tek ato lindore (semite) nuk mund të kemi një lidhje të tillë ‘hyjnore’ njëjtë si tek gjuha shqipe në ndërtimin e fjalëve të tyre kaq fort filozofikisht, mbi bazën e një vizioni, figure pararendëse, abstrakte ose jo e tillë, veçorive, tipit, formës, karakterit ndriçimit, ngjyrës, fortësisë, etj.

Pra; tek asnjë gjuhë tjetër, nuk mund të kemi si shembullin e paraqitur në figurë ku prej foljes: *bi, (mbi -j) me kuptimin e një diçkaje, sendi, pjese trupore frymore ose jo, dalë sipër ‘MBI’ trupin ‘ame’ të kemi një zhvillim të tillë fjalëformimesh si tek gjuha e lashtë shqipe:

*bij [folje] (tg) ‘për të mbirë, për të rritur’
Prezantimi: bij / bĩj; Aorist: biva / bĩva; Pjesa: birë / bĩ(m), bitë
PAlb. * bi̅̆ni- në- (pjesë.)
Alb. mbij [folje] (tg) {1} ‘për të mbirë, për të dalë’ [Prezantimi: mbij / mbĩj; Aorist: mbiva / mbĩva; Pjesa: mbirë / mbĩ]; bimë / bĩm (ë) [f] ‘bimë’ {2}, cf. bir, bisht (AE 100)
Formimi Deverbativ nga Alb. * Bi-ma.

E sigurisht këtu kemi edhe origjinën, burimin e fjalës shqipe: Bin => Bir, im bir > Biri im (bijtë tanë).

Ps: *Aorist Një formë e foljes në disa gjuhë, siç është Gegënishtja Klasike, që shpreh një veprim pa treguar përfundimin ose vazhdimin e saj. (paskajore)
[greq. letrare: *a/oristos e pacaktuar, (ku: a- = Jo); shiko a-1 + horistos, të përcaktueshme (nga horizein, për të përcaktuar; shiko horizontin).]