Thrakët ishin njerëzit që jetonin në pjesën lindore të Gadishullit Yllirik dhe ishin folësit e të një gjuhe ‘mesdhetaro-europiane’, të përcaktuar ashtu si ilirët si popullsi barbare dhe kombe me hapësira më të shumta në tokë.

Thrakët kishin një shtrirje të gjerë gjeografike, kufijtë e saj zinin fill krejt pjesën e Greqisë së sotme verilindore, Turqinë evropiane, Bullgarinë, Serbinë lindore dhe Rumaninë. Në jugperëndim rreth lumit Axios (Bardhar), kishin kufijtë e tyre me maqedonine (Emathia) ndersa në Perëndim ata ishin në kufi me Paionët dhe Dardanët.

Gjurmë të hershme të njeriut Thrak shkojnë prapa në kohët e paleolitit, dyzet mijë vjet më parë. Gjithësesi Thrakët u bënë të njohur në fund të shekullit të 13 pes. Homer, në Iliada e tij përmend ata si aleatë trojan:
“Nëse doni të gjeni rrugën tuaj në kampin e Trojanve, janë trakët, të cilët kanë kohët e fundit vijnë këtu dhe të qëndrojnë larg nga të tjerët në fundin e largët të kampit; dhe ata kanë bir rezus i Eioneus për mbretin e tyre. Kuajt e tyre janë më të mirët dhe më të fortë parë ndonjëherë, ata janë të bardhë si bora dhe flotës se çdo erë që fryn … ”

Vetem 700 vite para krishtit emigrantët grekë filluan mbjelljen e kolonive, përgjatë rripit të Trakës që kufizohet ne Mesdheun Verior dhe me Detin e Zi. Nga vitet 600 B.C. një linjë e qyteteve greke kishte filluar dhe një tregti aktive e zhvilluar mes tyre dhe trakëve në brendësi.

Gjuha thrake mbijeton vetëm nëpërmjet disa mbishkrimeve regjistruar nga autorë të lashtë dhe paksa e vështirë për tu përcaktuar se ishte kjo një gjuhë centium apo satem. Ajo që dihet e njihet mire është se prapa në kohë, thrakët, Ilirët dhe Phrygian por dhe Dakët ishin të lidhur ngushtë prej kohëve parahistorike.

Vlen të theksojmë se Ilirishtja ka qenë gjuha e parë që është krahasuar me shqipen dhe gjuha Thraco-Dacian është garuesi më i fortë i saj.

Ishte pushtimi fillestar romak i një pjese të Dakisë ku i dha fund gjuhës ‘thrako–dakiane’ duke e latinizuar atë, ndërsa pjese të tjera të fiseve daciane si ‘Carpi’ mund të kenë vazhduar të flasin Dacianen në Moldavi dhe rajone ngjitur që në fund të shekullit të 6-të ose të 7-të pas Krishtit, ishin akoma të afta për të lënë disa ndikime në formimin e gjuhëve sllave.

Sipas hipotezës së Hasdeu (1901), një degë e Dakit vazhdoi si gjuhë e lashtë iliro-shqipe dhe që Dacian u zhduk. Dëshmi e fortë e kësaj teorie është substrati i përbashkët i fjalëve në Rumanisht dhe Shqip.