Shkruan: Safet HASANI

Shkenca historike e Serbisë bazohet në trillime dhe falsifikime të fakteve historike. Ekzagjerimi i gënjeshtrave të panumërta nga pseudo-studiuesit serb ka bërë që disa nga shkencëtarët perëndimor t’i përkrahin mashtrimet dhe gënjeshtrat serbo-sllave.

Shumë prej tyre u vënë në pozita të palakmueshme nga manipulimet dhe shantazhet. Politika serbe qindvjeçare manipulon shkencën dhe të kaluarën me trillimi fetare, mite, gënjeshtra duke përdorur çdo mënyrë për të shtrembëruar realitetin.

Vet transmetimi për pozicionimin e serbëve në Ballkan është joreal. Pastaj, figurat historike, mitike, fetare ortodokse sllave, gjerë në shek. XX janë të trilluara, nuk i përkasin popullsisë serbe, aq më pak bindja e tyre për një Serbi homogjene. Realiteti i vendosjes së serbëve në Ballkan, akoma sot është i errët.

Për të pasur pak qëndrueshmëri shkencore duhet të bazohemi në shkencëtarët dhe kronistët e kohës: Bizantin, duke filluar nga Prekopi i Cezaresë, Justiniani (perandor Ilir), Konstandin Porfirogjeneti (Perandor dhe historiani bizantin i shek. X), Johan Skilice (kronist bizantin sek. X), Ana Komnemi (bija e perandorit bizantin Aleks I Komneni), etj,. Pastaj kronistët raguzan (Feliks Petançi, A. Cerva – Tuberoni, Mauro Orbini, etj.), shkencëtarët gjerman, francez, osman (Idris Bitlisi), slloven (Benedikt Kuripeshi), e shumë tjerë.

Në mënyrë perfide shkencore këtë problematikë tendencioze e trajtojnë edhe shkencëtarët shqiptar, duke filluar nga Ipeshkvi i Ulqinit, Martin Seguni, arqipeshkvi i Tivarit, Andrea, humanisti ynë Marin Beçikemi, Prof. Dr. Skender Rizaj, Prof. Dr. Jahja Drançolli, etj. Prof. Dr. Drançolli në shkrimet e tij thekson: “Burimet e kohës që ruhen në arkiva, kisha dhe biblioteka japin të dhëna krejtësisht të tjera nga ato që na i afron historiografia serbe”.

Në këtë shkrim nuk do të zgjerohem shumë, dhe nuk dua të jap një vendim të prerë, por janë disa të dhëna shkencore që vërtetojnë shtrembërimin e shkencës historike të serbëve dhe tregojnë prejardhjen e serbëve nga fiset nomade avaro-turke të shpërngulur nga malet Altai përtej Kaspikut.

Para ardhjes së sllavëve, në Ballkan jetonin Ilirët-Dardanët dhe Trakaset paraardhësit e shqiptarëve të sotëm. Shqiptarët rrojnë prej kohësh më të vjetra në një pjesë të rrudhur të trojeve autoktone, rreth maleve të larta të Shqipërisë (Ilirisë), Kosovës (Dardanisë Antike) në ato pjesë që ndodhemi autokton deri në ditët e sotme, të shpëtuar mjerisht nga dhunimet mijëvjeçare dhe të papritura të armiqve tanë më të urryer: greko-bullgaro-serbë. Popujt që u dyndën serbo-avaro-turket dhe invaduan Ballkanin shkaktuan dëme e rrënime të mëdha popullsisë vendase.

Ata (serbët) ishin pa fe, pa kulturë, dhe jetonin në mënyrë shumë primitive. Ata besonin në disa fenomene që nuk i përkiste kulturës perëndimore dhe ballkanike. Vet serbët krishterimin e përqafuan nga popullsia vendase (pra arbrit “arbanoi” shqiptarët). Edhe se besimi i tyre i krishterë ishte i zbehur, atyre iu dha një mundësi ta forconin qëndrimin e tyre me përçarjet brenda Perandorisë Bizantine.

I ashtuquajturi “kombi serb” është “krijuar” artificialisht në Ballkan Serbët (avarë) dhe sllavë (popull i përzier turko-avaro-sllav), u vendosën në shekullin e VI-VII në jug Danubit, në rrethinën e Smederevës së sotme. Atëherë, nuk përmendeshin si popull serb. Thjesht, nuk ekzistonin serbët. Historiografia “serbe” e modifikoj emrin e tyre nga fjala iraniane, turke. Serbët “lindën” më vonë, duke përvetësuan kishat bizantine dhe “gjuhën ilire” të “shpikur” alfabetin cirilik prej Cirilit dhe Metodit, që kanë qenë evrej të Greqisë dhe të shkolluar në Bizant. Nuk është e rastit, përse civilizimi persian ka lënë gjurmë të thella në kulturën dhe idenë e serbëve.

Arsyeja ishte e vetme, pasi që, gjenetikisht janë të një gjaku, etnie. Fiset e tyre jetonin në kuaj, kurse vendbanimi i tyre ishte qerrja e tërhequr nga buajt. Sipas veshmbathjes, zakoneve, kulturës serbët nuk dalloheshin nga fiset nomade Persiane. Serbët, falsifikuan dhe akoma modifikojnë ngjarje dhe figura për mos të treguar të kaluarën e vet. Ata, sot nuk pajtohen që dikush t’u nxjerrë në pah të kaluarën e tyre si dhe prejardhjen e vërtetë. E mbi të gjitha ata gënjejnë duke treguar mite, herezi, gënjeshtra, fantazi për “autoktonin” në këto toka.

Më shumë se dy shekuj ushtria bizantine luftoj me ushtritë mongole-avaro-turke. Justiniani i Madh, që ishte ilir, nip i Justinit nga Nishi, i cili ja dha emrin Justiniana Prishtinës, luftoi me skllavet anë e përtej deri në vdekje. Nuk kishte djem, por Justiniani i Madh, djali i motrës, vije nga Taurisiana (pranë Shkupit) dhe bëri shumë për vendin e vet me qëllim që t`i mbronte nga sulmuesit barbar-mongol-sllavë.

Justiniani i parë për mbrojtjen e vendeve ilire nga barbarit avaro-turke, në tërë hapësirën ilirike lindore, ndërtoj mbi 400 fortesa duke i pajisur këto me armatime dhe pajisjen përkatëse. Justiniani në jetën e tij të përditshme fliste gjuhen arbërore, gjuhën që flasin edhe sot shqiptarët.

Ai i pat bërë fortesa nëpër tërë Ilirinë që të mos mundeshin të vinin avarë dhe sllavë, por 100 vjet pas tij, në fillim të shek. VII, në krye të Bizantit erdhi Herakliu, një kundërshtar i tij, dhe formuloi e nënshkroi dekretin me të cilin u “jepte leje” atyre që të vendoseshin në veri të lumenjve Sava e Danub, që nuk ishin toka bosh nga vendasit. Këto fise u përhapen shpejt dhe zunë vendet e përshkuara nga lumenjtë Lim e Drina e sipërme bashkë me Pivën e Tarën. Në bregdetin dalmat, duke filluar nga gryka e Kotorrit e sipër, u vendosën tributë sllave të trebinjëve, kanavlitëve, zaklumëve, narentanëve.

Ata e quajtën veten e tyre sllavini. Shumë femra martoheshin me burra të tjerë. U deshën 3 breza që popullata e krijuar nga martesat e vendasve me bullgaro-mongole apo turko-skllave të mos e fliste gjuhen e të parëve të vet, por të fliste gjuhën e nënave sllave. Këtë mentalitet të brishtë edhe sot në ditët tona, femrat serbe-ruso-sllave po i “marrin” me dredhat e tyre dashurore meshkujt gjerman. Konstandin Porfirogjeneti, perandor e historian bizantin i shek. X, i numëron këto bashkësi si fise sllave dhe popuj nomad, turko-avar.

Por diokleasit, që banonin më poshtë grykës së Kotorrit, ai nuk i përfshin ndër popujt sllavë. Kjo bënë që banorët e pjesës dërmuese të Malit të Zi t’i përkasin popullsisë vendase Arbër (shqiptar). Mundësia për vendosjen e sllavëve në Ballkan ia mundësoj fuqizimi i shtetit bullgar, sidomos gjatë sundimit të carëve Simeon e Samuel, në shek. IX – X. Ushtria bullgare shfrytëzoj fuqinë njerëzore të tyre (serbëve) duke i ndihmuar në depërtimet grupesh sllave, përkatësisht turke-bullgare-serbe, që u vendosën kryesisht në vendet e prekura që më parë nga kolonizimi sllav.

Por, me rënien e Perandorisë Bullgare dhe me rivendosjen e pushtetit bizantin në këto treva, bashkësi të tëra sllave u shpërngulën nga perandorët bizantinë dhe u vendosën në Traki e në Azinë e Vogël. Kjo vlen në radhë të parë për zona me rëndësi strategjike, siç ishte Shqipëria. Grupe të tjera, në marrëdhënie me popullsinë vendase erdhën vazhdimisht duke u tretur e duke u asimiluar.

Serbët ishin popull i përzier (heterogjen) iranian turko-nomado-sllav Fiset nomade perse që sot jetojnë në provincat iraniane Fars, Huzestan dhe Isfahan afrojnë ngjashmërinë si gjuhësore, tradicionale, figurative me serbët. Sipas studimeve linguistike, gjuha Kashkaj, që flitet në këto provinca i ngjason gjuhës serbe, që është afër gjuhëve turke. Ata sot flasin dy gjuhë, atë persishte dhe gjuhën Kashkai. Kashkait, ishin gjithmonë blegtor, por edhe sot e kësaj dite janë popull nomad blegtoral. Ata çdo vit shëtisin me kopetë e tyre nga kullosat malore të verës në veriun e Shirazit dhe deri 500 km në kullosat e tyre të dimrit në ultësirat e ngrohta në afërsi të Gjirit Persik. Këtë duhet hulumtuar në thellësinë e shkrimeve që janë falsifikuar dhe modifikohen që nga sllavët, por edhe nga turqit. Serbët-sllavët janë po të një gjaku, një geni, me fiset avaro, sllave, turke që u dynden në Ballkan. Dallimi mes tyre vjen vetëm në mënyrën e vendosjeve në territore të ndryshme; serbet u pozicionuan në Ballkan në brigje të Danubit, të ardhur nga jugu në Ballkan (nga prej ku edhe u emëruan “sllavët e jugut”) ndërsa një pjesë e avoro-turkeve u dyndën në Lindje, pra në Turqinë e tanishme. Shkenca e historisë ka vërtetuar se serbët janë popull heterogjen nga fiset turko-avare-sllave, ku një pjesë e madhe e tyre nuk i takojnë popullsisë sllave, por janë “popull me origjinë turke dhe kanë prejardhje nga fiset turko-avare”, e të ardhur nga tokat e Persisë, Iranit të sotëm. Se popullsia serbe vërtetë kanë origjinë turke e dokumenton edhe Prof. Dr. Skender Rizaj, ku tregon, se; “As emri serb nuk ka origjinë sllave, por është emër profesioni me etimologji iraniane-turke”. Tani këtu hasim në shtrembërimin e historisë nga historiografia serbe. Historiografia serbe përqendrohet në dy versioneve: a) Kur kërkohej mbështetja nga shteti rus, ata propagandohen se kanë prejardhje të pastër nga Karpatet dhe se janë një gjaku me popullin rus; dhe b) kur kërkohej favorizimi i politikë nacionaliste ekstreme, thonë se jem popull hyjnor autokton, vendas. Që të dy versionet që përshkruan historiografia serbe nuk kanë përmbajtje shkencore, janë trillime, falsifikime, gënjeshtra të ndërtuara mbi mitet inekzistent, apo të përvetësuara. Fjala “serb” Fjala “serb”, rrjedh me prejardhje turke (“serbez”, që domethënë “i lirë”, “i liruar”). Por, këtu duhet të bëhet një korrigjim ndaj disa publikimeve të disa studiuesve sllav, por edhe tjerë, që fjalën “serb”, “serbes” e përshkruajnë dhe bëjnë barazimin me fjalën “ilirë”, që sipas tyre, nënkupton popullatën etnike të këtyre vendeve. Por kjo nuk ka mbështetje shkencore. Pasi që, serbët në mënyrë shkencore argumentohen si popullsi nomade, avaro-turke, dhe në kohen e perandorëve bizantin ata duke u përqendruar në brigjet e lumit Danub u liruan nga Perandori Herakliu. Sipas disa studiuesve serb, emri “serb” vije në shprehje pas përqafimit të fes krishterë nga vendasit, pra nga popullata arbërore shqiptare. Fjalën “serb”, që tani nënkupton një etni, duhet ta zbërthejmë me dekretin e Herakliut, kur popullsisë nomade-sllave-avare-turke iu lëshoj tokat afër Danubit dhe i liroj nga detyrimet perandorake. Lirimin i tyre nga skllavëria, sipas tyre, pas një kohe, ata do të trajtoheshin si popullsi autoktone. Mirëpo, gjerë në shek. XI, ata nuk u emërtuan si popull serb. Fjala “shkja” Sipas disa burimeve historike, por të vërtetuara në mënyrë shkencore, të cilat i afrohen me disa të dhëna gjuhësore nga fjala “Kashkaj”, vjen emërtimi i serbëve nga vendasit “Shkja”. Emërtim i cili dallon popullin serb nga etnitë tjera në Ballkan, si nga vrazhdësia, mënyra primitive e jetesës, urrejtjen patologjike ndaj popujve tjerë, e shumë gjëra tjera. Shumë nga emërtimet dhe fjalitë nga fjalori serb jap fakte dhe argumente për origjinën e serbëve nga popullsia sllave, nomade, avaro-turke, por që janë neglizhuar nga studiuesit serbo-sllav për qëllime politike. Qëllimi i politikës serbe sot është që mos të dal e vërteta në dritë. Pra, mos të kuptohet e vërteta e prejardhjes së serbëve në Ballkan. Një nga shembujt që duhet përmendim në këtë shkrim është fjala serbe “gospodar” që ka kuptimin e gjuhës së sotshme serbe “zotëruesit, zotëri” e cila fjalë rrjedh nga Alkaiket e huazuar nga persishtja që fjala “gospodar” kishte kuptimin”pronar i deleve”.