Dass es in den Stadien am Balkan ein großes Rassismus und Nationalismus-Problem gibt, ist längst bekannt.

So war auch zu erwarten, dass die serbischen Zuschauer wieder “Ubi, zakolji da šiptar ne postoji” (Töte, schlachte ab, damit der Albaner – Šiptar ist eine abfällige Bezeichnung für Albaner – nicht mehr existiert) und “ubi hrvata da šiptar nema brata” (Töte Kroaten, dass die Albaner keine Brüder mehr haben) skandieren werden. (- derstandard.at/2000007017490/Drohnen-Vorfall-Viele-Konstanten-und-eine-neue-Variable)

Por nga kjo urrejtje serbe ndaj nesh kam ardhur në një konstatim shumë serioz, që ata e dinë shumë mirë që ne nuk e kemi mikun nga turku .

Mos më keqkuptoni, nuk janë në pyetje ndjenjat fetare që me një herë mendohet që unë po i “ngacmoj “.
Serbi e di mirë ,prandaj nuk e thotë ‘” Ubij Turçina da Šiptar nema brata “ ( Vrite Turkun që Shqiptari të mbetet pa vëlla ), ai e di shumë mirë se çka thotë. Pra ai nuk i frikohet “ vëllazërisë ‘ sonë me turqit, sepse vet serbi nuk e sheh turkun mik të shqiptarit e as armik të vetin. Me kroatet, serbi e tregon të vërtetën.

Edhe një shprehje sa do e vogël njeriut me kokë i jep mend. Pra, kush është mik i shqiptarit, serbi pa dashas e thotë.